วันพฤหัสบดีที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2561

ส่งงานถ่ายรูปสินค้า






ภาพ : Velvet Lip Tint
โดย : นางสาว ซีอัลวา ดวงตา 
ชั้นม.6/1 เลขที่ 25 โรงเรียนพิมานพิทยาสรรค์ จังหวัด สตูล 

วันอังคารที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2560

ผู้เป็นที่รัก

ขณะใดเรียกกำลังหาความรัก
ขณะนั้นย่อมรักใครไม่ได้
ผู้ใดร้องขอความรัก
แน่นัก ว่าเขารักใครไม่เป็น
ผู้ที่ไม่ร้องขอความรัก
เขาจึงแจกจ่ายความรักของเขาได้
ผู้ที่ต้องการให้ผู้อื่นนิยมตน
เขาย่อมไม่เป็นตัวของเขาเอง
จงช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ และสรรพสัตว์
โดยมิได้หวังความเป็นที่รักตอบแทน
ความเป็นที่รักที่แท้จริง
จึงจะมีโอกาสเกิดขึ้น

ความรัก



ความรักคือความพร้อมที่จะช่วยเหลือและรับผิดชอบ
ดังนั้นจึงเสียสละและกระทำได้บนความเบิกบานใจ
ความรักมีพฤติกรรมอันจำกัดรูปแบบมิได้
ดังนั้นจึงอยู่เหนือการอ้างอิง และวิจารณ์
ความรักไม่เรียกร้อง และไม่หวาดระแวง
ดังนั้นไม่ว่าสิ่งใดเกิดขึ้นล้วนมั่นใจในรักเสมอ
ความรักไม่อาจเสาะหา แต่ให้ได้ไม่รู้หมด
ดังนั้นยิ่งเสาะหายิ่งหาไกล ยิ่งให้ยิ่งมีมากขึ้น
ความรักทำลายความกลัว และความเศร้าหมอง
ดังนั้นจึงปลดเปลื้องพันธนาการแห่งความลุ่มหลง
ความรักเป็นสัมพันธภาพที่เหนือกว่าพันธะทั้งมวล
ดังนั้นความรักเท่านั้นที่จะสร้างสันติภาพขึ้นได้
ความรักหล่อเลี้ยง และเป็นพลังที่แท้จริงของชีวิต
ดังนั้นไร้รัก ชีวิตก็ย่อมจืดชืด และสิ้นคุณค่า

ความรักย่อมไม่ปฏิเสธสิ่งใดแม้กระทั่งความเกลียด

การรับผิดชอบ



เมื่อช่างไม้สร้างบ้านสำเร็จลง
ก่อนส่งมอบแก่เจ้าของ
ความหวั่นวิตก ไม่ทำให้บ้านแข็งแรงขึ้น
เมื่อครูสอนศิษย์ด้วยความตั้งใจดี
การห่วงกังวล ไม่ทำให้ศิษย์พบความสมหวัง
การรับผิดชอบ
คือการยอมรับความเป็นจริงเฉพาะหน้า
ผู้รับผิดชอบย่อมมั่นคง
และแย้มยิ้มอยู่ได้ ในทุกสถานการณ์
เพราะความมั่นคงและรอยยิ้ม
สามารถพลิกสถานการณ์ที่เลวร้าย
ให้ดีขึ้นได้อย่างน่าประหลาด
กิจของผู้รับผิดชอบ
สั้น เรียบง่าย และจำเป็นต่อชีวิต
ไร้ความสั้น เรียบง่าย และจำเป็นต่อชีวิต
ก็คือไร้การรับผิดชอบ

อย่าเรียกหาความทุกข์แต่จงต้อนรับด้วยดีเพราะความทุกข์เป็นเพื่อนและพลังเพียงระวังอย่าให้มันลามปาม

ความผิดพลาด

เมื่อสุนัขตกจากสะพานชำรุดสู่ลำน้ำ
มันรีบว่ายขึ้นฝั่ง เชิดหน้า สะบัดขน
ไม่บ่นว่า หรือด่าทอสะพาน
และก็ไม่ร้องขานแก้ตัว
ไม่มีสัตว์โลกชนิดใดเลย
ที่จะแก้ตัวให้กับความผิดพลาดของมัน
มันจะทำในสิ่งที่เหมาะสมกว่า
นั่นคือ เริ่มต้นใหม่อย่างไม่ประมาท
เมื่อบริสุทธิ์อย่างแท้จริง
ไยต้องพะวงกับการกล่าวหา
ยามผิดพลาดอย่าพะวงถึงการแก้ตัว
ใช้รอยยิ้ม และการกระทำดีแทนการแก้ตัวเถิด

ตัวเราก็ยังมีค่าที่สุดเสมอ

อาจารย์คนนึง เริ่มการสนทนาในชั้นเรียนด้วยการควักธนบัตรใบละ 1,000 บาท ..
ออกมาให้นักศึกษาดู แล้วถามว่า “มีใครอยากได้บ้างไหม” ทุกคนรีบยกมือ \(^o^”)a
อาจารย์ขยำธนบัตรนั้น “จบยับยู้ยี่” .. แล้วถามอีกครั้งว่า “มีใครยังอยากได้ธนบัตรใบนี้อีกหรือไม่”
.. ทุกคนยังยกมือขึ้นเหมือนเดิม .. \(^_^)/
… อาจารย์ถามต่ออีกว่า “ถ้าสมมุติว่า ธนบัตรใบนี้ถูกทิ้งอยู่บนพื้น แล้วมีคนมาเหยียบย่ำจนสกปรก
ยังจะมีใครอยากได้อีกหรือไม่” .. นักศึกษาทุกคน ก็ตอบว่ายังอยากได้ …..อาจารย์จึงกล่าวสรุปว่า ..
“นั้นคือสิ่งมีค่า” ที่พวกเธอได้เรียนรู้ในวันนี้! .. ไม่ว่าจะเธอจะทำอะไรกับธนบัตรใบนี้ มันก็ยังคงจะมีราคา 1,000 บาท
อยู่เสมอ .. ชีวิตคนเราก็เช่นเดียวกัน
บางครั้ง เราอาจจะถูกทอดทิ้ง ถูกใครต่อใคร ซ้ำเติม, เหยีบย่ำ, ถูกขยี้, ยับเยิน, ..
เพราะความผิดพลาดในการก้าวเดินของชีวิต จนทำให้เกิดความรู้สึกว่าตนเอง “ไร้ค่า”
แต่ รู้มั้ย?.. ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็ยังมี “คุณค่าของความเป็นคน” ..
ไม่ว่าเธอจะสะอาดเอี่ยม หรือว่า ยับยู้ยี่ .. “ตัวเราก็ยังมีค่าที่สุดเสมอ” จำไว้ ^^

วันอาทิตย์ที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2560

ครั้งแรกของฉัน

ไปโรงเรียนผังปาล์ม 7 ที่มะนัง   ไปทำกิจกรรมที่หัวหิน
บันทึกความดี
กวาดบ้าน เข้าแถวทันเวลา ละหมาด หุงข้าว ล้างจาน